KIM SNIJDERS

SUNSHINE MIXED WITH A LITTLE HURRICANE

Hoe mijn sollicitatiegesprek niet om mijn fotografie draaide maar om mijn uiterlijk.

Afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het vinden van een stageplek. Tot op heden is dat nog niet echt gelukt. Ik zoek namelijk een veilige plek waar ze mij wat extra begeleiding kunnen aanbieden in verband met mijn slechte ervaringen met stages. Veilige plekken zijn zeldzaam, zo merkte ik afgelopen donderdagmiddag. Ik had een stagegesprek bij een fotowinkel in Zutphen. Welke van de vier dat was is niet echt nodig om te vertellen, maar het was in ieder geval in Zutphen.

Ik heb me de hele ochtend een beetje ingelezen over het bedrijf, hele situaties die eventueel konden gebeuren bedacht in mijn hoofd, mijn portfolio nagekeken en ik heb ervoor gezorgd dat ik er representatief uit zag. Kijk, op school kan ik gewoon zonder make-up rondlopen, grappen maken en voel ik me op mijn gemak. Dit komt doordat ik daar al vier jaar lang rond loop en me veilig voel. Maar met een sollicitatiegesprek wil ik dat mensen zien dat ik ook een serieuze kant heb. Dus smeer ik make-up op mijn gezicht en kleed ik me voor mijn doen netjes en representatief. Dat is voor de meeste mensen zo neem ik aan. Dit doe ik ook zodat mensen niets kunnen zeggen over hoe ik eruit zie en dus hopelijk ook zien dat ik ondanks mijn overgewicht mijn best doe om er goed uit te zien.

Maar goed, ik ben dus op weg naar mijn sollicitatiegesprek en na een keer verdwalen heb ik de plek gevonden. Ik stap naar binnen, geef de beste man een stevige handdruk en leg mijn portfolio neer. De man in kwestie verteld dat hij best kritisch is en ik zeg dat dat ook moet want anders leer je niets. Hij bekijkt mijn foto’s en geeft een paar kritische opmerkingen waar ik best veel mee kan. Tot dat moment was het voor mij helemaal prima. Geen vuiltje aan de lucht.

Dan komt zijn dochter binnen met voor zichzelf een bak patat en voor haar vader een frikandel. Ik geef de dochter een stevige handdruk maar kom tot de conclusie dat zij een stevigere handdruk kan geven. Nog steeds, geen vuiltje aan de lucht. Helemaal prima. Dan begint het echte gesprek. Het gesprek waarbij ik alle situaties al heb uitgedacht en de vragen van te voren in mijn hoofd al beantwoord heb. Hij vraagt naar mijn woonsituatie en de dingen die ik daar wil leren. Nog steeds, helemaal prima. Dan maakt hij de opmerking dat ik zeker niet zo van het sporten ben. Ik denk lekker naïef dat het om mijn fotografie gaat want ik heb totaal geen sportfoto's, maar al snel heb ik door dat hij dat niet bedoeld want hij vraagt aan mij hoe het komt dat ik zo dik ben. Zo. Vuiltje in de lucht, niet meer helemaal prima.

Ik kijk hem vragend aan en hij zegt vervolgens: ja of komt dat doordat je veel van dit hebt gegeten en steekt een stuk patat in zijn mond. Mensen, ik was echt flabbergasted. Je vraagt toch ook niet aan iemand met flaporen waarom diegene flaporen heeft? Ik kreeg het gevoel alsof ik weer elf was. Alsof ik weer werd gepest. Dus wat doe ik wanneer ik me gekwetst voel? Juist. Huilen. Ik zeg hem dat het een deel aanleg is en een deel komt doordat ik ben gepest. Dat ik mijn gevoel weg vrat totdat ik EMDR therapie kreeg om mijn trauma's te verwerken heb ik er maar even niet bij verteld, leek mij iets te veel van het goeie. Daarna zei ik dat ik dit ook best een rare vraag vind voor een sollicitatiegesprek.

Ik snotter nog wat, veeg mijn tranen weg en probeer verder te gaan met het gesprek. Dit gaat me redelijk goed af. De beste man vroeg me of ik commercieel was. Nee, dat ben ik niet. Hij vertelde me dat wanneer ik stage bij hem mocht lopen hij me commercieel wilde maken. Wanneer ik daar klaar was, ik een commercieel getrainde fotografe was. Ik werd uitgenodigd voor een proefdag en dat zou volgende week zaterdag zijn. Hij vertelde er wel bij dat dat een soort examen was om te kijken wat ik allemaal al wist over het werken in een studio. Tegenwoordig werk ik meer in de studio op school maar ik wil er meer over leren daarom was ik ook op zoek naar een stage die daarbij paste. En nu moest ik opeens laten zien wat ik allemaal kon en op basis daarvan werd bepaald of ik was aangenomen. Wanneer ik niet werd aangenomen moest ik dus nog een andere stage vinden. Hij wilde ook gaan werken aan de persoon die ik ben. Dat wanneer iemand zo'n vraag stelt als dat hij deed, ik niet zou breken maar sterker in mijn schoenen zou staan. Dat ik best een keer kwaad zal worden die periode en vaker in huilen zou uitbarsten maar dat hij dan met me meehuilt. Ik heb overal maar ja op geknikt want wat moet je anders. Ik ben gewoon te beleefd om weg te lopen. Zo ben ik niet opgevoed.

Ik was de winkel uit en begon weer te huilen. Ik kon gewoon niet meer stoppen. Het boeide me helemaal niets meer dat mensen me konden zien. Ik ben gaan zitten op een bankje en meteen iemand opgebeld. Ik kon er gewoon niet met mijn hoofd bij wat er zojuist was gebeurd. Mijn verdriet sloeg om in woede. Hoe haalde die man het in zijn hoofd om zoiets te vragen?! Wat heeft het voor nut om dat soort dingen te weten? Ik voelde me zo gekwetst en het deed ook gewoon pijn. Toen ik thuis kwam heb ik meteen mijn coach gemaild. De volgende dag stond in het teken van overleg. Mijn coach heeft de beste man opgebeld en om uitleg gevraagd. Hij vertelde dat hij er amper van had geslapen en zich schaamde, zo heb ik het tenminste gehoord. Hij vertelde ook dat zijn instelling waarschijnlijk geen match was met de mijne en de proefdag dus ook niet meer doorging. Alsof ik daar nog heen wilde. Alsof ik zou zeggen; nou weet je wat, laat ik daar maar heen gaan nadat iemand zo respectloos tegen me heeft gedaan. Pasen en kerst moeten op één dag samen vallen wil ik daar ooit nog een voet binnen zetten.

Het is nu maandag en ik heb er over na kunnen denken. Je zou kunnen zeggen dat het onnozelheid was van de beste man. Maar ik denk daar anders over. Onnozelheid is wanneer je er een opmerking uitflapt. Onnozelheid is niet wanneer je drie keer iemand beledigd en dondersgoed weet wat je vraagt.

Ik ben namelijk woedend, terwijl ik dit schrijf beginnen mijn handen zelfs te trillen. Gelukkig staat school achter mij en helpen ze mij geweldig goed in dit proces. Van de beste man heb ik niets meer gehoord en daar is het nu ook wel te laat voor. Want ik wil actie zien. Dit gaat niet zomaar vergeten worden. Als een volwassen man met een eigen bedrijf zo achterlijk kan zijn in een sollicitatiegesprek dan zou niemand daar nog stage mogen lopen. Hoe dat afloopt? Ik zal het zien. Maar ik ben er klaar mee dat mensen denken zomaar iets te mogen zeggen over het uiterlijk van iemand. Ik zal me inzetten om ervoor te zorgen dat mensen wel twee keer nadenken voordat ze zoiets vragen of zeggen. Dit is nog niet voorbij.

comments powered by Disqus