KIM SNIJDERS

SUNSHINE MIXED WITH A LITTLE HURRICANE

Hier heb je 'm.

Vanuit school kreeg ik vorig jaar de opdracht om iets/iemand van dichtbij te fotograferen. Een persoonlijk verhaal te vertellen. Aangezien ik dat jaar daarvoor ook al deze opdracht had gedaan vond ik het tijd worden om mezelf te confronteren. Ik zou voor het eerst zelfportretten gaan maken.

Dat is iets wat ik liever niet doe. Het is te confronterend. Spiegels vermijd ik het liefste en ik heb ook liever niet dat er foto’s van mij worden gemaakt. Maar bij het maken van zelfportretten heb ik zelf de regie in handen. Ik kies er zelf voor wat er in beeld komt. Dat maakt het waardoor ik dit wel aan durfde. Mijn persoonlijke verhaal gaat over het pesten. Maar niet zo zeer wat er is gebeurd maar meer wat voor effect dat op mij heeft. Het gaat ook over het heden en verleden.

Het maken van de zelfportretten was alsnog best wel een stap. De eerste had ik snel gemaakt, dat was een drempel die ik gemakkelijk over kon omdat alleen de helft van mijn gezicht in beeld kwam. De tweede, het heden, had ik wat meer moeite mee. Puur doordat dit ging over het nu, over de werkelijkheid. De werkelijkheid dat ik vaak op zaterdagavond lekker alleen met een wijntje televisie aan het kijken ben of uit het raam aan het staren ben naar alle drukte op de weg en station. Begrijp me niet verkeerd, dat is mijn eigen keuze en ik vind het ook heerlijk. Weekend is voor mij letterlijk ontspanning en mezelf kunnen zijn.

Op een gegeven moment was daar de dag dat ik mijn serie moest presenteren. Voor de hele klas. Een stuk of dertig mensen. Ik was ontzettend zenuwachtig, ik had immers nog nooit gesproken hierover en het was een grotere stap voor me dan überhaupt de foto’s maken. Ik kwam, voor mijn doen, redelijk uit mijn woorden maar er is altijd wel iemand die je nét dat randje af trapt. Die maar door vraagt en door vraagt. In mijn geval was dit een leraar. Ik vond het op zich niet erg maar wel dat het voor de hele klas moest, ik had al teveel verteld.

De weken na mijn presentatie veranderde er veel. Mensen wisten opeens mijn naam of begonnen tegen mij te praten terwijl ze daarvoor niet eens wisten wie ik was. Dat was raar. Mijn reactie daarop was zoveel mogelijk verdedigen, zo snel mogelijk een enorme muur omhoog trekken en ervoor zorgen dat er niet teveel aandacht op mij kwam. Ik had het gevoel dat mensen medelijden met mij hadden en dat was en is nooit mijn bedoeling geweest van dit hele project. Sowieso ben ik geen mens die graag de aandacht op zich heeft en heb ik totaal geen behoefte aan medelijden, is nergens voor nodig.

Ik heb veel geleerd hiervan. Voordat ik mijn foto’s had gepresenteerd was ik veel meer aan het praten en was ik open naar mensen toe. Na mijn presentatie sloot ik me af. Nu zit ik hier al zolang in dat ik er niet meer goed uit kom. Ik merk aan mezelf dat ik wel wil, maar toch terughoudend ben. Het is moeilijk uit te leggen. Bij sommige mensen kan ik honderd procent mezelf zijn maar bij andere mensen weet ik niet goed of ik ze wel kan vertrouwen. Dat ze alleen tegen me praten omdat ze weten dat ik ben gepest.  Maar aan de andere kant leer ik mezelf wel te accepteren. Ik leer dat het niet erg is om af en toe in de spiegel te kijken en ik leer ook dat ik echt niet godsgruwelijk lelijk ben.

Er is nog één ding dat ik kwijt wil. Wat mensen niet weten is dat ik nóg een foto heb gemaakt. Maar dat het te confronterend was om deze te laten zien. Op school en op internet. Dat is de foto hierboven. Ik heb 'm gemaakt op een moment dat ik het even allemaal niet meer zag zitten. Mezelf niet goed genoeg voelde voor de wereld, even een depressieve bui.Maar ik ben nu op zo’n punt dat ik denk, wat kan mij het ook schelen, hier heb je ‘m. Dit ben ik ook.

comments powered by Disqus