KIM SNIJDERS

SUNSHINE MIXED WITH A LITTLE HURRICANE

Beste mevrouw in de tweezits naast mij.

Beste mevrouw in de tweezits naast mij,

Op deze mooie zaterdag in december ging ik met de trein van Zwolle naar Emmen. Een reis van minder dan een uur. Toch duurde het mij veel te lang. Dat kwam door u.

We waren Zwolle nog niet uit of ik voelde het al. U staarde me aan. Dat kan ik zien door de weerspiegeling in het raam. Want weet u, ik ben best wel gepest vroeger. Dan ontwikkel je manieren zodat je ongezien toch door kan hebben wat er gebeurd. Best wel handig!

Ik draaide mijn hoofd uw kant op en zie dat u snel de andere kant op kijkt. Beste mevrouw, dat is toch veel te duidelijk? Ik zie dat u uit het raam kijkt. U heeft uw haar kort en pittig geknipt met een felle rode pluk. Lekker hip hoor mevrouw. Ik zie ook dat u zich kleed alsof u zestien bent. Inclusief een jas gemaakt van een vuilniszak en een dode kat. Toch is er een reden dat ik u vousvoyeer (dat betekent dat je iemand netjes aanspreekt) ik heb namelijk wél manieren geleerd van mijn ouders. Mensen die minstens twintig jaar ouder dan mij zijn en die ik niet ken, spreek ik aan met u en mevrouw/meneer. Afgezien van dat u zich kleed als iemand van zestien, verraden de rimpels in uw gezicht dat u echt geen zestien kan zijn.

Ik pak mijn oordopjes en beluister mijn favoriete playlist. Mijn voornemen is om u te negeren. Inmiddels ben ik namelijk wel gewend dat mensen naar me staren. Want laten we toegeven, ik heb nou eenmaal een knappe kop. Dat kunt u blijkbaar niet negeren want u kijkt steeds mijn kant op.

Het is ondertussen half één geweest en ik begin honger te krijgen. Want weet u mevrouw, ik ben ook een mens. Weliswaar een mens met meer vlees en bloed dan de gemiddelde Nederlander, maar ik ben boven alles ook maar een mens. Mijn lunch bestaat uit twee plakjes brood met kaas, een mandarijn en een flesje water. Dit zeg ik u nu omdat u volgens mij maar al te graag wilde weten wat ik naar binnen werkte. Maar ik had op dat moment honger en ik heb geleerd dat praten met volle mond asociaal is en het praat gewoon niet prettig. Kent u dat gevoel wanneer iemand steeds in uw nek hijgt terwijl je iets doet? Vast wel. Ik namelijk wel. Maar in mijn geval hijgde niemand in mijn nek. Nee, ik had uw priemende ogen op me gericht die keken hoe ik mijn broodje kaas had. Moet er vast fascinerend uit hebben gezien want u kon uw ogen er niet vanaf houden.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat u net bent zoals praten met een volle mond; asociaal. Ik hoop van harte dat toen u de trein uitstapte, u naar uw ouders bent gegaan en ze u alsnog manieren hebben geleerd.

Met vriendelijke groet,

Het meisje die de lekkerste broodjes kaas van de hele wereld maakt

comments powered by Disqus