KIM SNIJDERS

SUNSHINE MIXED WITH A LITTLE HURRICANE

Zeventien jaar en op kamers wonen – drie jaar later.

Gisteren was het drie jaar geleden dat de vlag uit ging bij mijn ouders. Na maanden het gezeur van mij aan te hebben gehoord mocht ik dan eindelijk op kamers in het mooie grote Zwolle. Begrijp me niet verkeerd, ik weet dat het jong is. Maar de combinatie van mijn slaapproblemen en het opstaan om 06:00, thuis zijn om 18:00 trok ik niet meer. Daarnaast was het voor mezelf ook tijd dat ik zelfstandig ging wonen.

Na een dag verhuizen en inrichten zat ik daar dan. Alleen. Ik kende niemand en vond alles nog eng. Ik was niets gewend, natuurlijk moest ik wel thuis mijn kamer schoonmaken en de tafel afruimen maar daar was alles ook al mee gezegd. Nu moest ik opeens elke week de badkamer, keuken of wc schoonmaken. Boodschappen doen op m’n fiets. Daarbij ook nog mijn eigen kamer schoon en netjes houden. Mijn afwas verdween ook niet vanzelf en mijn was werd ook niet gedaan door kaboutertjes. De eerste maanden was het heel erg wennen. Dan probeerde ik alle ballen omhoog te houden maar vergat ik bijvoorbeeld de keukenvloer schoon te maken. Of mijn afwas werd torenhoog en ik gewoon ging afwassen wat ik op dat moment nodig was. Totdat ik een heel erg boos appje kreeg van een huisgenote. Hoewel dat toen niet heel fijn was heeft dat wel geholpen. Ik heb de dingen die ik moest doen naast school verdeeld over de dagen zodat ik elke dag iets ging doen in plaats van alle dingen in één middag proberen te doen. Mijn afwas probeerde ik elke keer na het koken te doen en mijn was deed ik bijvoorbeeld op de zaterdag of ik nam het mee naar mijn ouders en dumpte het daar.

Dat was een hele handige zet en heeft me meer controle gegeven. Het is namelijk best wel een schok wanneer je opeens zoveel vrijheid hebt maar tegelijkertijd nog te jong bent om alle ballen omhoog te houden. Daar kwam bij dat ik opeens samen leefde met veel verschillende mensen die een stuk ouder waren. Die hun leven en huishouden op de rit hadden. Ik ben niet zo’n sociaal mens dus ik moest me erg aanpassen en wist ook niet echt hoe ik moest reageren op situaties of gesprekken met mensen.

Nu, drie jaar later is alles anders. Ik ben verhuisd naar de mooiste kamer van heel Zwolle (wel in hetzelfde huis) en heb, net zoals mijn huisgenoten van drie jaar geleden, het huishouden op de rit.

Natuurlijk, mijn berg afwas groeit nog wel eens flink uit en de keukenvloer is niet altijd blinkend schoon. Maar door op deze leeftijd uit huis te gaan heeft me zoveel goed gedaan. Ik ben een stuk socialer geworden en ben open geworden naar mensen toe. Ik hoef mijn huis niet uit wanneer ik naar een vriendin toe wil en wanneer ik me slecht voel steunen ze me door dik en dun. In de zomer zitten we uren buiten tot in de nacht en huil ik van het lachen terwijl we weer een idioot spel doen.

Sinds vorig jaar woont er nu een 16-jarig meisje in mijn oude, kleine kamer. Dan pas zie je hoe de mensen waar ik drie jaar geleden bij kwam wonen mij zagen. Soms blijft het moeilijk, op dagen dat je familie bij elkaar is maar jij niet weg kan gaan maar ik zou deze drie jaren voor geen goud willen missen. Het heeft me zoveel beter gemaakt als mens. En daar ben ik ongelooflijk trots op.

comments powered by Disqus