KIM SNIJDERS

SUNSHINE MIXED WITH A LITTLE HURRICANE

Ik ga dit jaar niet bezig zijn met afvallen.

Al zes dagen is het 2016. Mensen zijn opgehouden met je een gelukkig nieuwjaar te wensen en ik durf te wedden dat 60% van de mensen hun voornemens al hebben verbroken. Zelf heb ik geen voornemens maar meer doelen waar ik in 2016 verder aan wil werken. Daar wil ik vandaag wat over vertellen. Ik ga dit jaar namelijk niet bezig zijn met afvallen.

Jaar na jaar had ik namelijk hetzelfde doel: afvallen. Sinds ik me kan herinneren is mij verteld dat mijn lichaam lelijk is. Dat het niet klopt. Dat het anders moet. Dat ik moet afvallen. Sowieso was ik vanaf mijn negende bezig met afvallen. Geloof me, ik heb alles al geprobeerd. Ben naar verschillende dietisten geweest maar aan mijn voedingspatroon ligt het niet. Heb meegedaan met groepen van dikke kinderen die verschillende sporten gingen proberen om te kijken wat ze leuk vonden. Ik kreeg op mijn tiende een stappenteller. Heel leuk hoor. Maar wanneer je een paar keer schud met dat ding heb je er al weer stappen bij.

In 2014 begon ik aan de obesitaspoli. Voorafgaand had ik een gesprek met een psycholoog. Hier kwam uit dat ik een post-traumatische stress stoornis had. Dat ken je misschien wel van soldaten die veel te veel afschuwelijke dingen hebben gezien en meegemaakt op uitzending. Ik had het van het pesten. ’s Nachts veel nachtmerries waarbij ik alles opnieuw beleefde, niet met mijn rug naar de deur durven te zitten en me anders opstelde naar mensen toe. Naast PTSS werd er ook een eetstoornis geconstateerd. Een binge-eating disorder. Eetbuien dus. Dat was weer verbonden met de PTSS. Wanneer ik me niet goed voelde begon ik te eten. Daardoor werd ik steeds dikker en dikker.

Vol goede moed begon ik aan de EMDR therapie. Op mijn vorige blog heb ik dit uitgebreid uitgelegd maar wanneer je het niet weet zou ik het vooral even gaan googlen, het is best interessant hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Doordat de therapie zo heftig was ging het sporten minder. Je had me eens moeten zien voor de therapie. Als één of andere voortvluchtige rende ik op de loopband. Zo gemotiveerd was ik om voor eens en voor altijd af te rekenen met mijn overgewicht.

Maar het gekke is, zelfs in die motiverende periode verloor ik geen kilo. Natuurlijk ging mijn vetmassa omlaag maar in spiermassa nam ik toe. Ik kwam aan. Dat in combinatie met mijn therapie gooide roet in het eten. Heel af en toe was ik nog in de sportschool te vinden.

Om een lang verhaal kort te houden; ieder begin van het jaar wanneer ik naar het vuurwerk keek sprak ik met mezelf af dat dit mijn jaar zou worden. Dit zou het jaar zijn waarin ik mensen de mond kon snoeren met hun opmerkingen. Dit zou het jaar zijn waarin ik zelfvertrouwen kreeg. Dat gebeurde steeds niet. Hoe verdomde gemotiveerd ik ook was.

De afgelopen drie maanden kwam ik ergens achter. Dat ik geen kilo’s kwijt raakte lag niet aan mijn gebrek aan motivatie, maar juist aan dat ik het te graag wilde. Aan dat ik al jarenlang moet afvallen.

Ik moest mezelf leren accepteren. Ik moest accepteren dat dit nou eenmaal het lichaam is wat ik heb. Dat ik helemaal niet lelijk ben. Dat ik prima een jurk kan dragen waarin ik me zelfverzekerd voel. Dat het geen donder uitmaakt dat mensen mij niet accepteren. Zolang ik mezelf maar accepteerde.

Toen ik me dat realiseerde heb ik meteen het sporten afgekapt. Van vijf keer in de week ging ik naar één keer in de week. Ik heb, hoe stom het ook klinkt, papiertjes aan mijn spiegel gehangen met zinnen erop. Ik kookte vol overgave gerechten die gezond waren, maar die ik ook verdomd lekker vond. Mijn ontbijt bestond niet meer uit een shake die bestond uit water en poeder. Ik at brood, gekocht bij een echte bakker. Noem me een broodsnob, maar nadat al mijn bijbaantjes bestonden uit bakkerijen lag mijn hart bij ambachtelijk gebakken broden. Mensen waar ik alleen nog mee omging omdat dat nou eenmaal zo was heb ik de deur gewezen. Ik koos volledig voor mezelf.

En dat voelde geweldig! Ik sliep beter, ik was vaker aanwezig op school en de resultaten waren ook beter. Ik heb me niet bezig gehouden met het afvallen. Want ik sportte niet om af te vallen maar omdat ik me goed voelde daarna en het ook leuk vind om te doen. Geloof het of niet, de afgelopen drie maanden ben ik acht kilo afgevallen. Samen met de tien kilo van daarvoor ben ik in 2015 achttien kilo afgevallen. Het gaat misschien niet snel, maar het gaat er wel van af.

Ieder begin van het jaar wanneer ik naar het vuurwerk keek sprak ik met mezelf af dat dit mijn jaar zou worden. Aan het begin van dit jaar deed ik dat ook. Ik sprak met mezelf af dat ik het belangrijkste ben dit jaar. Niet mijn lichaam.

comments powered by Disqus